حديث عشق كه از حرف و صوت مستغنى است به ناله دف و نى در خروش و ولوله بود در راه عشق وسوسه اهرمن بسى است هشدار و گوش دل به پيام سروش كن حافظ ، عشق ( تفسير ) حافظ هر آن كه عشق نورزيد و وصل خداست احرام طوف كعبه دل بىوضو ببست طريق عشق طريقى عجب خطرناك است نعوذبا لله اگر ره به مقصدى نبرى در آرزوى آنكه رسد دل به راحتى جان در درون سينه غم عشق او نهاد منم كه شهره شهرم به عشق ورزيدن منم كه ديده نيالوده‌ام به بد ديدن سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ كه نه خاطر تماشا نه هواى باغ دارد در اندرون من خسته دل ندانم كيست كه من خموشم و او در فغان و در غوغاست عشق جانسوز تو پيوسته مرا مىسوزد پادشاهى است كه يادش ز گدا مىآيد